ترجمه:مجتبی عبدالله نژاد-چکیده:نتیجه چنان فرزانه بود که کارش به دیوانگی کشید ، شارل فوریه چنان دیوانه بود که به نوعی فرزانگی دست یافت .
نتیجه ابرانسان را چون فرد ستایش می کرد (مهان سالاری افراطی) . در واقع جامعۀ آزادگان او عبارت از (انجمنی از خود – داران ) بود . فوریه برعکس شوریدگان را ستایش می کرد .
در نظر او فرد جز در پیوستگی هارمونیک هستی نداشت ؛ دو قطب مقابل هم ،دو دیدگاه متضاد . چرا من این دو را مکمل هم می دانم و می پندارم هر دو ممکن و محتمل است و هر کدام روشن گر دیگری است ؟
یک پاسخ (دیالکتیک) است یا دقیق تر بگویم ، (دیالکتیک دائویی) . نه چندان که والس را با رقص سیاهان یکی پندارم . گسسته و باریک و مارسان . پاسخ دیگر (سوررئالیسم) است . چون دوچرخه ای برساخته از قلب ها و تندرها . (ایدئولوژی) اما پاسخ نسیت . جشن مردگانی است که به زمین بازگشته اند . رژۀ پیروزمندانۀ اجنه و ارواح است . (نظریه) را نمی توان با (ایدئولوژی) یکی پنداشت . چون تئوری از جنس دیگری است . جز موقعیت اندیشی نیست .  
دریافت متن کامل مقاله [ دریافت فایل ]

تاریخ انتشار : 10/5/1388 | 446 بازدید | نسخه قابل چاپ