نیلوفر ملك-مقدمه:موضوع مناسب سازی یا بهینه سازی محیط شهری، با توجه به تعداد زیاد معلولین پس از پایان جنگ جهانی دوم و آغاز دوران بازسازی در شهرهای مختلف اروپا بطور جدی مورد توجه ویژه قرار گرفت .
و در سالهای اخیر در آمریكا و کشورهای اروپایی اقدامات زیادی در جهت بهینه سازی محیط شهری و همچنین تدوین قوانین و مقررات مربوطه با عنایت به برنامه ریزیهای کوتاه مدت و بلندمدت در چهارچوب اهداف مشخص بعمل آمده است.
در کشورما ن یز توجه به این مقوله، پس از پایان جنگ تحمیلی هشت ساله مورد توجه قرار گرفته است بنابراین موضوعی جدید و نو بشمار می آید . به همین دلیل است که تفكر و فرهنگ مناسب سازی تاکنون در .( جامعه حرفه ای آشورمان تعمیم نیافته است(طبق آمار سازمان بهداشت جهانی تقریباً ١٠ درصد .( جمعیت دنیا بطریقی دچار معلولیت جسمی هستند(در اینجا سؤال مطرح می شود که معلول به چه شخصی گفته می شود؟ فرد معلول، کسی است که به دلیل نقص عضو، از آزادی کامل در استفاده از جسم خود بی بهره است.
این نقص عضو می تواند ناشی از حوادث محیطی مانند جنگ، سیل، ز لزله و ... یا ناشی از معلولیت های مادرزادی یا وراثتی، سوء تغذیه، کهولت سن و ... باشد.
انسان بعنوان موجودی اجتماعی همواره در صدد ایجاد ارتباط با فضای اطراف خود و انجام فعالیتهای اجتماعی است. بهبود و مناسب سازی کیفیت فضاهای عمومی شهرها بر فعالیتهای روزمره و اجتماعی
شهروندان یك شهر تأثیر مهمی می گذارد.
مشكلات و موانع موجود در شبكه دسترسی پیاده شهری و عدم تداوم حرکت راحت در مسیرهای پیاده برای افراد مختلف خصوصاً افراد معلول ایجاد اشكال می آند و همچنین عدم طراحی مناسب تجهیزات و مبلمان شهری برای معلولین و به طور کلی عدم توجه به بهینه سازی محیط شهری از جمله عوامل بازدارنده خروج معلولین از منزل به شمار می روند و همین مسأله عمده ترین عامل گوشه نشینی و انزوای معلولین است.
متن کامل مقاله [ دریافت فایل ]

تاریخ انتشار : 10/4/1388 | 387 بازدید | نسخه قابل چاپ