امیر رستنده-
چکیده: اگر به گفته برنارد شومی، بپذیریم که معماری به طور کلی با سه آیتم فضا، حادثه و حرکت، توسط انسان خلق می شود، می توان این ایده را بیان داشت که فضاهای معماری بدون ایجاد روابط اجتماعی و کاربری های انسانی، به هیچ روی به درستی شکل نمی گیرند. در این میان پارکها به عنوان فضاهایی از شهر که می توانند گردآورنده طبقات مختلف جامعه باشند، اهمیت ویژه ای می یابند. گردهمایی طبقات مختلف جامعه در پارک، می توانند در ایجاد تعاملات فرهنگی و تعدیل جامعه مثمر به ثمر واقع شود.در این میان ابتکار اجتماعی طراحان منظر و طراحان شهری درایت آنان در به کارگیری صحیح این فضا ها در مناطق مختلف شهر، بسیار حائز اهمیت است.

در این نوشتار تلاش بر این خواهد بود تا رابطه بین طراحان، پارکها و اجتماعات بشری مورد بررسی قرار گیرد و تعامل بین این سه نمایانده شود. در این میان نقش فضا ، حادثه، و حرکت در ایجاد پارکها و در نتیجه ایجاد لذت   و آرامش در جامعه به روشنی بیان می گردد.
در این مقاله سعی بر آن است با ازائه الگوهای عملی و عینی، بحث روشن تر می گردد.

نظرات

نام :

ایمیل :

نظر :

کد امنیتی :