امید ریسمانچیان-مهتا حیدری-چكیده:كویر همواره مفهومی از خشكی و بی آبی را به دنبال داشته است و آب در معماری كویر به عنوان اصلی ترین عنصر حیات بخش مطرح بوده است . در جائیكه تضاد بین خشكی و آب جلوه گر می شود, نگرش مردم نسبت به آب متفاوت از مردم سایر اقلیم ها می باشد.

این نگرش متفاوت زاینده ریشه ها و مفاهیم نمادین است كه همواره تبلوری كالبدی درمعماری كویر داشته است, نظیر جوشگاههای باغ ایرانی كه نمادی از سرچشمه ها می باشد و از این جوشش و حركت آب در دل خاك زندگی و معماری كویر هستی می گیرد. در كویر آب نیست اما هر خطی برخاك یادآور خاطره آب است و مهمترین عامل شكل دهنده به فضای زندگی مردم. مكانیابی شهرها, نظم شبكه معابر, توالی فضاهای باز و بسته مسكونی, امتداد حركت قناتها, تحت تاثیر مقوله آب شكل گرفته است.
مسلم آن است كه جلوه های نمادین آب در معماری كویر یكی از عوامل هدایت كننده فكر معمار در خلق فضا بوده است, فضائی كه به واسطه سوار شدن بر مفاهیم عمیق فكری و معنوی همواره مورد ستایش بوده و زندگی درون خود را حفظ كرده است. امروزه با از دست رفتن این جلوه های نمادین و مفاهیم بنیادین در تفكرات معماری و خالی شدن كانسپتهای طراحی از معنا, فضاهای كالبدی زندگی به رفع نیاز فیزیكی تنزل یافته اند. هدف از این مقاله بازنگری مفاهیم نمادین آب در معماری كویر و تاثیر آن بر زندگی مردم می باشد.
واژگان كليدي: نماد, سمبل, آب, باغ ايراني,نفس, روح, كالبد, صورت, معنا, جوشگاه, چشمه, سنت

دریافت متن کامل مقاله[ دریافت فایل ]

 

تاریخ انتشار : 12/3/1388 | 334 بازدید | نسخه قابل چاپ