جواد زيبافر-
چكيده:
يكى از مهمترين مسائلى که هر هنرمند و هر معمارى همواره با آن درگير است رابطه بين صورت و معنى يا قالب و محتوا می باشد؛ به عبارتى هر معنى و مفهومى را در قالبهايى خاص می توان بيان کرد که با توجه به نوع هنر و تكنيكهاى هنرمند بعضى از اين قالبها بهتر و گوياتر میتوانند به معنى مورد نظر اشاره کنند.

مسجد محل عبادت است و جايى که معمار به دنبال خلق فضايى است که در آن مخاطب بهتر از ساير فضاها بتواند حضور خداوند را احساس کند و به پرستش او بپردازد.
مقاله با اشاره به سه نوع نگرش نسبت به جهان به مقايسه تطبيقى فضاهاى عبادى پرداخته است و با توجه عدم امكان بازنمايى حقيقت مطلق در نمادهاى محدود مدل سوم را برگزيده و آن را شرح قانون خلاء معرفى نموده است و در پايان چنين نتيجه گيرى نموده است:
در معمارى مسجد قالبهاى گوناگونى را میتوان براى خلق فضاى معنوى بكار برد که تأثيرگذارى آن بر روى افراد گوناگون متفاوت خواهد بود.
هرچه درك مخاطب از مفهوم خدا ابتدايى تر باشد قالبها صورى و مادى مؤثرند و هرچه اين درك عميقتر شود قالبهاى انتزاعى مؤثرتر خواهند بود که در نهايت اين قالبها به فضاى خالى منتهى خواهند شد. هيچ يك از اين مراتب بى ارزش نيست و آنچه که بى ارزش است ساکن شدن و راکد ماندن در يك قالب خاص است و رمز حرکت و ساکن نشدن خالى شدن است .خالى شدن فكر و ذهن، خالى شدن دل و خالى شدن فضاى معمارى.ابتدا، خالى شدن از هر چيز زايد و بد و بعد خالى شدن از چيزهاى بيهوده و در انتها خالى شدن از چيزهاى خوب براى رسيدن به چيزهاى بهتر.
صورتگر نقاشم هر لحظه بتى سازم
وانگه همه بتها را در پيش تو اندازم
صد نقش بر انگيزم با روح در آميزم
چون نقش تو را بينم در آتشش اندازم

دریافت متن کامل مقاله [ دریافت فایل ]

نظرات

نام :

ایمیل :

نظر :

کد امنیتی :